Maand nummer 3 in Sai Kung

De tijd vliegt en het is alweer november, tijd voor een nieuwe blog. 

Er is weer veel te vertellen en te delen, waarmee de emoties van hoog naar laag vliegen. En een aantal van jullie heb ik al gesproken via de app en begrijpen wat er momenteel speelt. Maar daar kom ik zo op. 

Even in de tijdslijn van waar ik de vorige keer ben gebleven, de fotootjes.

15-10 Even lekker in de stad met Tobias&Eva en hun zoon Jacob. Hans kent Tobias via zijn vorige werkgever en met hem hebben we destijds onze verhuisplannen afgestemd. En Tobias heeft Hans echt opgevangen toen hij hier in Januari alleen aan kwam. Ook heeft hij Hans geïntroduceerd bij de vrienden in Sai Kung en de reden dat we hier nu wonen. Tobias en Eva komen uit Duitsland, hebben jaren in China gewoond en nu Down Town Hongkong. Altijd gezellig om elkaar te ontmoeten en de stad echt te kunnen ontdekken. 

21-10 Hier in Sai Kung ontmoet ik steeds meer mensen en op een woensdag ochtend met Jolande en Michelle op Hike gegaan. Helaas konden wij het begin van de Hike niet echt vinden en werd de geplande tocht van 6 km nu 12 km. Dat was echt wel even afzien, maar ook trots dat het gelukt is. 

Nu hebben we de woensdag ochtend verruild voor Yoga in een studio hier in Sai Kung en dat bevalt ook heel goed. 

Na de hike hadden we een San Tropez feestje op het dakterras bij Jolande. Met heerlijk eten, muziek en goede wijnen. 

Op 27-10 waren wij uitgenodigd bij onze buren Sean enRachel voor het Mexicaanse feest,                  Dia De Los Muertos. Rachel haar moeder is Mexicaans en ze vieren dit feest jaarlijks. 

30-10 Het Mexicaanse feest wordt wel eens verward met Halloween, maar dat is toch anders. En dit jaar kwamen de kinderen uit onze Che Keng Tuk Road voor Trick and Treet. Wij misten wel het zingen, maar kijk hoe schattig.

1-11 Bij de start van de maand november werden we toch wat onrustig en begon de stress toe te slaan. 

Want eind deze maand moeten we aan Hans zijn werkgever aangeven of wij per 1 februari teruggaan naar Nederland. Dan wordt alles betaald en wordt het huurcontract overgenomen. 

Ook was het de week waar de Tyfoon zorgde voor onrustig en regenachtig weer. En dan heb je van die dagen..... Dus overdag maar even vertier binnen zoeken en met elkaar overleggen hoe nu verder.

Hans zijn sollicitaties verlopen goed, maar of dat 1-12 wordt of later, dat kunnen we helaas nu nog niet zeggen. Dus hebben we het besluit genomen om de keuze uit te stellen tot 15-8-2023. De datum waarop ons huur contract afloopt en de financiële consequenties te riskeren. Met het idee dat we voor die tijd allebei wel een nwe baan hebben gevonden en dan langer kunnen blijven. Dat haalt de druk van de ketel en ook de afgelopen week is gebleken dat Hans heel dichtbij een nwe baan zit. Zodra het zover is, delen we het gelijk. 

De art mal K11 een heel leuk uitje.

 

Zondag 6 November Bezoek Wouter

En toen konden we Wouter ophalen van het vliegveld, heerlijk. Zo fijn om hem te zien en hem kennis te laten maken met ons leven hier. Hij kon heerlijk genieten van Ollie, het weer klaarde op, we hebben prachtige uitstapjes gemaakt en vooral lekker samen zijn. 

Wouter kwam hier ook voor Hans zijn verjaardag en die dag stond vol gepland met uitstapjes. 

Maar de dag begon toch heel anders dan verwacht, om 9:30 een belletje uit Curaçao van Angel. 

We hoorden het verschrikkelijke nieuws over Daan, een van de beste vrienden van Tom. Hij is verongelukt tijdens het ophangen van kerstverlichting in Uithoorn........................

En dan voel je de afstand, kan niet even Tom een dikke knuffel geven en hij is samen met zijn vrienden gebroken. Even met ouders bij elkaar troost zoeken en de mannen ondersteunen in deze bizarre tijd. Machteloos, geen woorden en op afstand. Dat is uiteraard ook een kant van onze keuze om hier naar toe te gaan. 

Samen met Wouter hebben we herinneringen gedeeld en contact gehouden met Tom en met Weesp

Morgen gaat Wouter terug naar Nederland en kan hij er weer zijn voor zijn broer. Wij wachten nog 5 weken tot ze samen hier zijn en we ze allebei weer kunnen vasthouden.  

En op afstand denken wij aan Renate, Erik en Olaf de ouders en broer van Daan. Hoe ongelooflijk triest dit grote verlies. Aan Daan, zo'n lieve jongen en ik denk aan het afscheid in September, maak je geen zorgen we letten op Tom. En nu nooit meer even zo'n gesprekje........ 

Lieve Daan hoop dat je een mooi plekje hebt gevonden daar ergens hoog, waar geen pijn en geen verdriet is. En je leeft voort in de verhalen van jouw familie en vrienden. 💖💖💖